Naar Landschap nr. 3

  Ingrid Castelein in het Museum van Deinze en de Leiestreek

Wat ziet de dichter in het desolate anders
dan het veel te late landschap, het fluorblauw
van de vrouw die jij verkoos
boven het vensterloze liefkozen van een kajak
die ons traag als witte teerlingwortel trok
uit kabbelende tweelingribben,
uit het mager kwadraat van onze kussende
knieën, en noemt het zijn schrijven,
dat roeien met riemen van rood en bruin,
dat uithuizig blauwblauw laten
van zijn droom, jouw gevolgen nog niet te overzien
in zijn taal, tot hij opgaat in de eindeloze voormaligheid
van een stad aan de stroom.